Najpopularniejszy w Stanach gejowski magazyn Out zadał sobie pytanie jakie czynniki wpływają na to, że można jakiś album nazwać gejowskim. W tym celu przepytał ponad stu aktorów, komików, muzyków, pisarzy, krytyków, dj-ów oraz innej maści artystów, prosząc ich o podanie listy 10-ciu najważniejszych albumów ich życia. Rezultaty, uzyskane od ludzi, takich jak Boy George, Rufus Wainwright, Cyndi Lauper, Cazwell, Amy Ray, Jake Shears, Lady Bunny, Perez Hilton, John Cameron Mitchell oraz wielu innych, pomogły w utworzeniu listy 100 najlepszych i najbardziej gejowskich płyt wszech czasów. Listę uwieńczył David Bowie z albumem “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders From Mars”. Pojawił się na tej liście jeszcze dwukrotnie — płyta “Hunky Dory” wylądowała na miejscu 21, a “Diamond Dogs” na 55.

O płycie “Ziggy Stardust” magazyn pisze:

Ironiczne jest to, że album zaczynający się przepowiednią końca planety, a kończący rozprawieniem się z celebryckimi ekscesami i autodestrukcją pozostaje jedną z najbardziej wyzwalających i podnoszących na duchu płyt wszech czasów — tak samo ironiczny jest fakt, że na szczycie tej listy nie znajduje się homoseksualista. Solidne i dumnie kroczące hymny “Ziggy Stardust” i “Suffragette City” udowadniają, że ta kosmiczna odyseja daleka jest od bycia ponurą i apokaliptyczną, a jednocześnie wspaniałości, takie jak leniwa, kokietująca w kwestii płci “Lady Stardust” czy wyzywająca zachęta w “Moonage Daydream” — utworze, w którym piosenkarz z prawie masochistyczną radością prosi o przyłożenie mu do głowy broni laserowej — to momenty, w których Ziggy i jego Pająki prawdziwie lśnią. Kiedy podczas wielkiego finału, “Rock’n'Roll Suicide”, poprzez morze teatralnych strun Bowie zawodzi “Oh no love! You’re not alone!”, wtedy wiesz, że śpiewał dla każdego odrzuconego, przybitego, seksualnie zdezorientowanego młodego dzieciaka, który pragnął świata większych możliwości.

“W czasach, kiedy społeczne i seksualne tabu zaczynały się przełamywać, Bowie jako Ziggy stworzył świat, w którym możliwości były nieskończone. Mogłeś być kimkolwiek chciałeś”" — dodaje Boy George.

Pełna lista, wraz z dodanymi wybiórczo opisami, przedstawia się następująco: (więcej…)

Dziś blog Metal Hammera opublikował kolejną część wywiadu z Mansonem. Tym razem dowiadujemy się o planach dotyczących przyszłych koncertów:

Marilyn Manson rozmawiał z Metal Hammerem i wyjawił swoje plany zagrania trzech klasycznych albumów podczas odrębnych koncertów w wybranych miastach. Dodatkowo, odpowiada na pytania dotyczące tegorocznego festiwalu Download…

W Stanach — i może podczas kilku wybranych koncertów w Europie — planujemy zagrać trzy albumy, ‘Holy Wood’, ‘Mechanical Animals’ i ‘Antichrist Superstar’, od początku do końca podczas trzech odrębnych nocy, każdy w innym mieście. To coś, czego nigdy jeszcze nie robiliśmy — coś, czego nie próbowaliśmy na żywo. (więcej…)

Manson znalazł się na okładce sierpniowego wydania amerykańskiego YRB Magazine. W środku natomiast przeczytać można artykuł zatytułowany “Jaskinia ciemności”, który okraszony jest zupełnie nowymi zdjęciami autorstwa Lionel’a Deluy’a. Zapraszamy do lektury pod tym linkiem.

Oprócz aktualizacji swojego blogu na MySpace, Manson umieścił również poniższy biuletyn:

Data: 26 lipca 2009, 12:53
Temat: wyzwanie na wojnę

O ile nie nazwę kogoś moim przyjacielem lub przyjętym i szanowanym “pisarzem”, wszyscy tak zwani pisarze powinni być odwiedzeni w swoich domach i stawić czoło własnym opiniom.
Nie bójcie się wyrażać siebie. W każdy możliwy sposób.

M

Przez ostatnie dni Manson kilkakrotnie zaktualizował również swój status oraz uploadował dwa nowe zdjęcia:

Niedziela, 26 lipca
Bieżący nastrój: jesteś martwy

Zabijcie wszystkich dziennikarzy, którzy przez swoje tchórzostwo są anonimowi.
Gadać każdy potrafi, dopóki nie dowiemy się gdzie mieszkasz.

Poniedziałek, 27 lipca
Bieżący nastrój: rozbawiony

Śmiać się chce, jak przewidywalni są cynicy.

Czwartek, 30 lipca
Bieżący nastrój: podekscytowany

Zamierzam odwiedzić mamę i tatę z moją towarzyszką zbrodni.

Manson umieścił dziś na swoim MySpace następującą notkę:

Tytuł: wkrótce pogrzebany w płytkim grobie
Bieżący nastrój: rozbawiony

Mogę, lecz nie potrzebuję bronić i odpowiadać na absurdalne zarzuty, które stawia mi zwyczajna prasa. Jeśli potrzebujemy mojej nagiej fotki, aby udowodnić, że jestem daleko inny niż obraz sfabrykowany przez wkrótce-zamordowaną-w-swym-domu prasę — nie ma sprawy. Ale jeśli jeszcze jeden “dziennikarz” wyda pogardliwe oświadczenie pod adresem moim i mojego zespołu, wówczas osobiście lub z pomocą moich fanów powitam go w jego domu i odkryję jak bardzo wierzy w swoją wolność słowa. Wyzywam was wszystkich, abyście napisali jeszcze jedną rzecz, której nie powiedzielibyście mi w twarz. Bowiem zmuszę was, żebyście ją wypowiedzieli. W ten sposób. To jest groźba. Mm

Dział Tako Rzecze Manson prezentuje dziś artykuł pt. “Umrzyj młodo, pozostań pięknym”, który ukazał się w lipcu 2003 roku w magazynie BANG. Manson, zgodnie z zapowiedzią magazynu, bada w nim “powody, dla których przekształcamy martwiejsze-niż-śmierć gwiazdy rocka w martyrów i celebruje swoich własnych Wielkich Cmentarnych, od Morrisona po Cobaina”. Zapraszamy do lektury!

Ostatnimi laty widok Marilyna Mansona w polskiej edycji Metal Hammera to rzadkość. Tym milej zaskoczył nas fakt, iż trafił on na okładkę najnowszego numeru magazynu. Lipcowe wydanie prezentuje czterostonnicowy artykuł, w którym Ewelina Potocka popełnia na Mansonie rzeczową dysekcję. Zapraszamy do lektury skanów! I, oczywiście, do salonów prasowych.

W lipcowym wydaniu magazynu Metal Hammer można przeczytać kolejną recenzję płyty The High End of Low. Polskie tłumaczenie recenzji jest już dostępne w dziale Czytelnia. Zapraszamy do lektury!

Strona internetowa brytyjskiej gazety codziennej Guardian opublikowała zestaw 25-ciu szybkich pytań zadanych Marilynowi Mansonowi podczas jego pobytu w Londynie. Przetłumaczone odpowiedzi znajdują się już na naszym portalu pod tym linkiem.

Kolejnym owocem ostatniej wizyty Mansona w Londynie jest wywiad zaprezentowany wczoraj przez stronę internetową magazynu The Times. Dziennikarz Hugo Rifkind opisuje “najdziwaczniejsze spotkanie z Marilynem Masonem” — o swastyce, liczbie 15, absyncie, młodocianych mordercach i innych sprawach można już poczytać po polsku pod tym linkiem.