Support: Esoterica
Liczba widzów: ok. 2000

Strona obiektu
Strona na Lastfm

Setlista:

1. Intro
2. Cruci-fiction in Space
3. Disposable Teens
4. Pretty As A Swastika
5. Irresponsible Hate Anthem
6. Four Rusted Horses (Opening Titles Version)
7. Devour
8. Dried Up, Tied and Dead to The World
9. Coma White / Coma Black (Medley)
10. We?re From America
11. The Dope Show
12. Rock is Dead
13. Sweet Dreams / Rock N Roll Nigger (Medley)
14. If I Was Your Vampire
15. The Beautiful People

21 sierpnia 2009 roku agencja Live Nation niespodziewanie ogłosiła, że na 17 listopada planowany jest w warszawskiej Stodole koncert Marilyn Manson. Zaskoczeniem dla wielu fanów okazała się wysoka cena biletu (176 zł). Było to spowodowane ostrożnością agencji, która biorąc pod uwagę własne doświadczenia z 2003 roku postanowiła umieścić wydarzenie w obiekcie o pojemności nie przekraczającej 2000 ludzi. Jak się okazało, zupełnie niepotrzebnie — w połowie września bilety były już wyprzedane. Raz na jakiś czas pojawiały się w sprzedaży niewielkie (po kilkanaście sztuk) zwroty z rezerwacji. Było to jednak za mało, jak na tak duże zapotrzebowanie. Tymczasem na “czarnym rynku” ceny biletów osiągały podwójną wartość swej ceny wyjściowej. Pytanie czy tak duża popularność Mansona brała się z tak dużej liczby wielbicieli, czy też z ciekawości ludzi, którzy zapragnęli zobaczyć kuriozum, o którym tak często słyszeli.

Koncert odbył się w zaplanowanym terminie, bez problemów, prostestów, a nawet bez specjalnego zainteresowania mediów. Połowa fanów czekała na swego idola ponad sześć lat, podczas gdy dla drugiej połowy była to pierwsza okazja do zobaczenia go na żywo. W połączeniu z pasją i oddaniem typowym dla polskiej widowni, wytworzyło to mieszankę energii, która zaskoczyła samego Mansona. Nie wspominając o gestach takich jak “Akcja $$“, czy chóralne wykrzykiwanie jego imienia w różnych konfiguracjach rytmicznych. Wielu fanów uznało koncert za najlepszy koncert swojego życia.

RECENZJE

Paweł Piotrowicz, Onet.pl — Sztuczne oddychanie

Co można przeczytać w sieci na temat Mansona? Na przykład to, że wcielił się Paula w serialu “Cudowne lata”, operacyjnie usunął sobie żebro i gra kiepskie koncerty. Cóż, wszystko to nieprawda. Obawy jeśli chodzi o to ostatnie jednak były. Z trasy promującej siódmy album zespołu Briana Hugha Warnera “The High End of Low” dochodziły niepokojące wieści. Fani pisali, że ich ulubieniec nie zawsze jest w wysokiej formie wokalnej. Co więcej, strzela na scenie fochy, a zespół gra bez pasji i polotu, mimo powrotu do składu basisty Twiggy’ego Ramireza, obecnie obsługującego gitarę. Na szczęście koncert w Stodole, pierwszy w Polsce od sześciu lat [czyli od poznańskiej Areny ? Onet.pl], niczego takiego nie potwierdził. Nie oznacza to, że nie był pozbawiony wad.

Największa to samo miejsce jego organizacji. Można zrozumieć, że koniunktura na Mansona już nie taka jak kiedyś [mimo iż "The High End of Low" wylądował na 4. miejscu listy Billboardu], ale umieszczanie go w mogącej pomieścić około 1800 osób Stodole to chyba trochę zbyt daleko idąca ostrożność. Zwłaszcza że chętnych było znacznie więcej. Dzięki temu wieczór miał zdecydowanie bardziej elitarny charakter, ale ścisk, jaki panował w samej sali, można porównać chyba tylko z marcowym Opethem. Innymi słowy, nie dało się wcisnąć nawet szpilki. Sama rozpiętość wiekowa fanów dość znaczna ? oprócz osób grubo po trzydziestce sporo małolatów z rodzicami. Manson to Manson, więc wielu z nich stosownie na tę okazję poprzebieranych i umalowanych. Można się było poczuć jak na rewii mody, choć trochę za dużo w niej tandetnego lateksu.

Sam koncert, po żywiołowym, ale fatalnie nagłośnionym wstępie brytyjskiej Esoterici, nazywanej “objawieniem ciężkiego rocka”, wystartował dość niemrawo. Puszczono tyle dymu, że podczas pierwszego utworu “Cruci-Fiction in Space” nie było widać niczego oprócz czerwonych laserów miotanych po publiczności przez samego mistrza ceremonii. Na początku raziły też trochę zbyt długie przerwy między utworami, ale na szczęście szybko ten problem wyeliminowano. Reszta poszła już bez zgrzytów. W ciągu półtorej godziny Manson zaserwował nam emocjonującą miksturę utworów z nowej płyty i mniej lub bardziej znanych z poprzednich. Z tych pierwszych największe wrażenie zrobiła “Pretty as a Swastika”, przy której kilkudziesięciu fanów wyciągnęło w górę karteczki z logo “dolarowej swastyki”, co zrobiło na Marilynie kolosalne wrażenie. Z drugich najbardziej podobały się skoczny “Disposable Teens”, “The Dope Show” z obowiązkową przebieranką i rzucaniem gadżetów, cover Eurythmics “Sweet Dreams” i zagrany jako drugi bis “The Beautiful People”. Ale właściwie na wszystkie kawałki reagowano bardzo entuzjastycznie, włącznie z dość toporną przeróbką “Rock ‘n’ Roll Nigger” Patti Smith. Atmosfera była tak gorąca, że przed wykonaniem “The Dope Show” Manson musiał skorzystać z maski tlenowej.

Jeśli w zespole coś się od poprzedniego koncertu w Polsce zmieniło, to przede wszystkim lider. Niby to ten sam Manson ? czarna owca popkultury, dekadencki hermafrodyczny dziwak, w przebraniu kosmity, androida czy antychrysta. A jednak w tym groteskowym entourage?u znacznie więcej dziś przystępności. Nigdy wcześniej Warner nie nawiązywał tak bezpośredniego kontaktu z publicznością ani jej nie komplementował. ? You are the best fucking crowd in the world! ? krzyczał. Czy szczerze? Na to wyglądało. Przy okazji nie zapomniał, jak się podkręca atmosferę. W trakcie “Irresponsible Hate Anthem” owinął się polską flagą. Potem zawstydzał Twiggy’ego homoseksualnymi aluzjami, a pod sam koniec zachęcił wszystkich, by pokazali osobom stojącym na balkonie palce, bynajmniej nie wskazujące. Na chwilę doszło jedynej w swoim rodzaju wymiany uprzejmości.

Nie był to koncert, który obfitowałby w jakieś szczególne wizualne fajerwerki. Wątpliwe też, by przekonał do Mansona tych wszystkich, którzy traktują go głównie jak popkulturową ciekawostkę z przeszłości. Nie zmienia to faktu, że usłyszeliśmy kawałek dobrego ciężkiego rock’n'rolla bez pretensji do zmienienia świata, w wydaniu kogoś, komu udało się ten świat kiedyś naprawdę zawojować.

PS. Tym razem obyło się bez różańcowych protestów wiadomego elektoratu. Jak widać lucyfer ze swoją świtą na dobre przeniósł się do PO.

Krzysiek Kramarz, Moje Miasto — Marilyn Manson: bez kontrowersji i wpadek

Tym razem nikt nie protestował. Koncert Marilyn Mansona w Stodole oparty był na muzyce, a nie prowokacji. Kontrowersyjny artysta chwalił polską publiczność i owinął się polską flagą. Jeszcze kilka lat temu, przeciwko przyjazdowi Marilyn Mansona protestowali samorządowcy i politycy w Katowicach, którzy zakazali artyście występu w Spodku. Koncert przeniesiono wówczas na warszawski Torwar. Wczoraj Manson wystąpił ponownie w Warszawie. Udowodnił, że potrafi dać dobry koncert opierając się wyłącznie na muzyce i własnej charyzmie, bez uciekania się do prowokacji i szokowania.

Przed występem głównej gwiazdy wieczoru na scenie pojawił się suport ? młody nu metalowy zespół Esoterica, któremu udało się porwać tłum. Jednak po kilku utworach, publiczność zaczęła domagać się Mansona. Po kilkunastu minutach na scenie spowitej dymem pojawił się Marylin Manson wraz z zespołem, do którego po kilku latach przerwy wrócił Twiggy Ramirez. Obaj artyści wydawali się doskonale bawić w swoim towarzystwie. Czuć było bijącą ze sceny charyzmę i doświadczenie. Manson zaprezentował utwory z praktycznie wszystkich płyt, z naciskiem na najnowszą, ?High End of Low?. Pominięty został tylko pierwszy album ?Portrait of an American Family? i uznawany przez fanów za najsłabszy ?The Golden Age Of Grotesque?. Każdy utwór był śpiewany przez widzów, za co Manson odwdzięczył się, twierdząc, że Polska śpiewa najlepiej. To nie był jedyny polski akcent. Przez chwilę, artysta stał na scenie owinięty biało-czerwoną flagą, a na zakończenie koncertu stwierdził z typowym dla siebie wdziękiem: ?Warsaw fucking rocks?.

Koncert można uznać za bardzo udany, nie sposób jednak nie zauważyć jak bardzo Marylin Manson zmienił się w ciągu ostatnich lat. Nie obraził nikogo, poza byłym prezydentem USA Georgem W. Bushem, a akcesoria takie jak biblia, z której dziesięć lat temu wyrywał kartki, zastąpił laserami i konfetti. Być może to kwestia wieku. Manson ma już bowiem 40 lat, co jak na gwiazdę rocka jest wiekiem zaawansowanym. Świadczyć o tym może fakt, że w środku występu artysta zażył dawkę czystego tlenu, żartując, że to kokaina. Zmiana wizerunku nie zmieniła jednak pozytywnych opinii na temat koncertu. ? Było świetnie, podobała mi cała atmosfera i to, że zagrali prawie wszystkie moje ulubione piosenki ? podsumowuje Kasia, studentka SGGW.

Łukasz Dunaj, Interia.pl — Wszystkie dzieci Mansona

Chociaż spektakularna kariera enfant terrible popkultury chyli się powoli, acz nieuchronnie ku końcowi, w Polsce Marilyn Manson wciąż ma status gwiazdy mrocznego rocka. We wtorek (17 listopada) artysta wystąpił w stolicy. Biletów na warszawski koncert zabrakło już na kilka tygodni przed planowaną datą wydarzenia. Ceny na portalach aukcyjnych mroziły krew w żyłach, a i tak zapotrzebowanie zdecydowanie przerosło gabarytowe możliwości klubu. Wewnątrz Stodoły panował niemiłosierny ścisk, a takiego krzyko-pisku, jaki towarzyszył momentowi zgaszenia świateł przed rozpoczęciem show, dawno nie słyszałem.

Koncert rozpoczął się znakomicie pod względem dramaturgicznym. Kiedy opadła czarna kurtyna, scena spowita była tak gęstym dymem, że nie było widać przebywających na niej muzyków. Mrok rozświetlały tylko czerwone wiązki laserowych świateł, generowane z… rękawic Mansona. Znakomity efekt został spotęgowany ciężkim, apokaliptycznym “Cruci-fiction in Space” z albumu “Holy Wood”. Gdy zabrzmiały pierwsze takty następnego “Disposable Teens”, światła wręcz eksplodowały, oślepiając wszystkich. Już wtedy stało się jasne, że polska publiczność będzie jadła Brianowi Warnerowi z ręki.

Widząc ekstatyczne reakcje tłumu, Manson kokietował nas specyficznymi komplementami. Dowiedzieliśmy się, że jesteśmy lepsi niż seks analny, że przypomnieliśmy mu jak zaje****y jest rock’n'roll i że Warszawa jest najlepszym przystankiem dotychczasowej trasy promującej “The High End of Low”.

Podczas “Pretty As A Swastika” fani przygotowali happening – swoją drogą od jakiegoś czasu to dość zaraźliwa moda – wyciągając przed siebie kartki z namalowaną quasi-swastyką. Spokojnie, elementów nazistowskich nie było w tym ni grama. To już tak rozczuliło kontrowersyjnego wokalistę, że owinął się w polską flagę, mając przy okazji na głowie hełm stylizowany na niemiecki, co wyglądało dość groteskowo.

Przebieranek było zresztą bez liku. Kapelusz i czarny płaszcz podczas znakomitego “Four Rusted Horses”, peleryna z latarkami w miejsce oczu w trakcie “Devour”, nie wspominając o różnych wariantach mikrofonów: z mikrofonem-nożem w “If I Was Your Vampire” na czele.

Ekscesy? Tych zabrakło, bo kogo teraz mogą szokować niewinne historie typu: plucie do kapelusza i zakładanie go sobie na głowę, dotykanie się po genitaliach z gitarzystą Twiggy Ramirezem (żeby nie było; poprzedzone żarliwym wyznaniem Mansona o wielkiej miłości do swojego “największego przyjaciela”). Na pewno ciekawym momentem była dziwaczna pantomima poprzedzająca “The Dope Show”, w czasie której techniczny zakładał wokaliście maskę tlenową, co mogło być elementem show, ale wyglądało raczej na faktyczną potrzebę, bo w pewnym momencie Manson zaczął wyraźnie niedomagać wokalnie.

Właściwą cześć koncertu zakończyła coverowa petarda złożona z “Sweet Dreams” Eurythmics i “Rock’n'Roll Nigger” Patti Smith, a na bis zaserwowane zostały wspomniane już “If I Was Your Vampire” i oczywiście “The Beautiful People” z finałem w postaci deszczu konfetti i serpentyn.

Żeby dołożyć łyżkę dziegciu do słoja miodu, należy wypomnieć, że koncert Marilyn Manson nie trwał nawet półtorej godziny, przerwy między utworami były drażniąco długie, a motoryczny przebój z ostatniej płyty “We’re From America” w wersji na jedną gitarę wypadł szokująco anemicznie.

Na pewno zawiedli się też ci, którzy liczyli na rozpasanie scenograficzne. To już nie czasy rozmachu “Guns, God and Government Tour”, która w 2001 roku zahaczyła również o Warszawę, wywołując święte oburzenie wszelkich możliwych autorytetów moralnych.

NAGRANIA WIDEO

Cruci-Fiction In Space

Disposable Teens

Pretty As A Swastika

Irresponsible Hate Anthem

Four Rusted Horses

Devour

Dried Up, Tied and Dead to the World

Coma White / Coma Black

We’re From America

The Dope Show

Rock is Dead

Sweet Dreams / Rock N Roll Nigger

The Beautiful People

MATERIAŁY TV

ZDJĘCIA

Lista obecności:
666, abc, Amorphis Herd, Amov, ApeOfGod, Arate, Azazello, b., Believer.etc, b0l3c, Boryslaw, Brch, Bullsik, Carlos_mks, countto6anddie, darling, Dilek, dissociative, Edvvardo, Endrju555, Emek, Gregor, Griffith, grizzly, grrruha, goth4you, gwiazda142, jakubm668, japol, KKK, klaustrofobia, Lola, madeleine, magnieszka92, Marilyn, Mikela, Mitsu, mirage, Miss Twiggy, mKnaf, mmanson6669, Mofu, Montacz, Mr. Irresponsible, Mnsn.etc, Nathalie, natqa666, panicz, pheronike, Pitaszek22, ponura666, Salandra, sanchezz, Sasa, Scarab_Bonku, Selena, Szynex_ex, theMMoth, t10, Tajemniczy, Tila, Toksyczny_Cukierek, Twiggins, Voltrex, WeeD, willy_wonka, Wrozka.