Twarzą w twarz z Marilynem Mansonem

“Co porabiasz dziś wieczorem? Marilyn Manson chciałby się napić z tobą szampana…” — wiadomość otrzymana 2 maja 2010 o godz. 11:22.

Dla nocnej reporterki bycie obudzoną przed południem w niedzielę jest wystarczająco przykre, nie mówiąc już o tym, że ten sms jest pierwszą rzeczą, na którą spoglądają twoje sklejone śpiochami oczy. Minął prawie rok odkąd Marilyn Manson wystosował na swoim MySpace groźbę śmierci w stronę dziennikarzy, napisaną w odpowiedzi – jak wielu wierzyło – na mój cover story zatytułowany “Buddyhead Redux”, który zawierał szczegóły dotyczące napędzanej narkotykami nocnej rozpusty w hotelu Mansona, i w którym to założyciel Buddyheada, Travis Keller, nazwał Mansona kokainowym oszustem. W groźbie Mansona, którą opublikował 26 lipca 2009 roku o 3:18, czytamy:

Mogę, lecz nie potrzebuję bronić i odpowiadać na absurdalne zarzuty, które stawia mi zwyczajna prasa. Jeśli potrzebujemy mojej nagiej fotki, aby udowodnić, że jestem daleko inny niż obraz sfabrykowany przez wkrótce-zamordowaną-w-swym-domu prasę ? nie ma sprawy. Ale jeśli jeszcze jeden ?dziennikarz? wyda pogardliwe oświadczenie pod adresem moim i mojego zespołu, wówczas osobiście lub z pomocą moich fanów powitam go w jego domu i odkryję jak bardzo wierzy w swoją wolność słowa. Wyzywam was wszystkich, abyście napisali jeszcze jedną rzecz, której nie powiedzielibyście mi w twarz. Bowiem zmuszę was, żebyście ją wypowiedzieli. W ten sposób. To jest groźba. Mm

W jednym z artykułów Rolling Stone dziennikarz Daniel Kreps podzielił się następującymi przemyśleniami odnośnie sytuacji:

Nawet jeśli groźby Mansona są uznawane za pozerstwo, jest pewien precedens związany z bijatyką, który sprawia, że post Mansona brzmi poważniej. W 1998 roku Manson i dwóch ochroniarzy zostali oskarżeni o napaść na redaktora naczelnego magazynu Spin, Craiga Marksa, za kulisami koncertu, z powodu wydrukowanego przez magazyn artykułu.

Tak, więc możecie sobie wyobrazić moje zaskoczenie niedzielnego poranka, gdy przyszedł ten sms. Noc wcześniej Manson wspierał swojego bliskiego przyjaciela i byłego współlokatora, magika Rudy’ego Coby, w ekskluzywnym Magic Castle w Hollywood, będącym miejscem dla show “Magic vs. Science”.  Kiedy fotograf Josh “CuriousJosh” Reiss rozmawiał za kulisami z Mansonem i podjął wątek zeszłorocznego skandalu, piosenkarz najpierw nie pamiętał, ale kiedy już zaskoczył, jego odpowiedź brzmiała: “Autor artykułu? Nie jestem zły na autora” i zaproszenie zostało poszerzone na niedzielny show, abym mogła spotkać się z nim twarzą w twarz (najwyraźniej koniec końców nie chciał mnie zabić).

Ponieważ L.A. Weekly nie jest publikacją, która opuszcza wątki, naturalnie miałam kilka pytań do Mansona a propos jego gróźb, a dokładniej o powód, dla którego je wystosował skoro nie był zły o artykuł. (Manson później mi powiedział, że przez cały czas myślał, że jestem facetem, więc pewnie chodzi tu o to, że dziennikarki mają tu taryfę ulgową).

Usiadłam w Pałacu Tajemnic w środku Magic Castle, wraz z producentką Devil’s Playground, Courtney Cruz. Na kilka minut przed rozpoczęciem show zjawia się Manson i zostaję wskazana pośród małego tłumu. Macham, on podnosi do góry swoją pięść i z ruchu jego warg wyczytuję “Zerżnę cię”. Odpłacam się tym samym. Manson śmieje się i zasiada tuż obok. “Tylko żartowałem” – mówi z uśmiechem. Powitalny uścisk dłoni. Niektórzy się na nas gapią nieco zakłopotani.

Zaczynamy rozmawiać o zeszłorocznej kontrowersji. Wspominam, że w artykule z gazety nie było żadnej fabrykacji czy “pogardliwych” oświadczeń i z powodu ewentualnego zniesławienia nie wydrukowaliśmy w tej historii prawdziwego imienia jego byłej dziewczyny, nazywając ją tylko “śnieżką”, ponieważ była tą, która pilnowała kokainy na koncertach Mansona.

“Powinniście byli napisać jej imię” – mówi sprawiedliwie – “To, co napisaliście, było prawdą”.

Nasza rozmowa ucina się w momencie, gdy zaczyna się show i Rudy Coby fantastycznie przejmuje scenę, nosząc na sobie fartuch laboratoryjny i ciemne okulary, wirując pomiędzy zestawem swoich komediowych sztuczek magicznych niczym wysoko-kofeinowy Max Headroom. Gdy przychodzi czas na “Najniebezpieczniejszą Sztuczkę Karcianą na Świecie”, Coby prosi o ochotnika z widowni. Manson wstaje i wyzywająco wskazuje w moją stronę: “Ona!”

Po pokazie zostajemy wyprowadzeni z sali teatralnej na dół do baru i wtedy zauważam, że efekty dymne używane podczas performance’u zdają się nas śledzić. Patrzę na Mansona.

“Gdziekolwiek nie idę, ktoś musi za mną podążać z maszyną do dymu” – mówi. Nie dowierzam, ale stoi za nim ktoś z jego świty i trzyma małą maszynę wypuszczającą małe kłębki dymu o zapachu syropu klonowego.

Będąc już na dole kontynuujemy naszą poprzednią rozmowę. Niezależnie od tego, czy Manson tylko pisał po pijaku, czy też pogrywał z Buddybeef dla kontrowersji, nadal nie ma nic śmiesznego w fakcie, że groził zabijaniem dziennikarzy za artykuł i zachęcał do tego samego swoich fanów, szczególnie, że jego post z groźbami otrzymał 1043 “aplauzów” (czy też “ulubionych”) od osób, które go śledzą na portalu społecznościowym.

Więc co sobie myślał pisząc to?

“Prawdopodobnie nie było to mądre z powodu całej tej sprawy z Columbine” – przyznaje, odnosząc się do mającej miejsce w 199 roku licealnej masakry w Kolorado i medialnej nagonki, jakiej Manson i “kultura gotycka” doświadczyli po fakcie.

Nie zagłębia się w temat dalej, poza stwierdzeniem, że groźby nie były skierowane pod adresem L.A. Weekly i sugeruje, że prawdopodobnie gdy to pisał był “pod wpływem”. Zaraz po tym oznajmia, że musi przypudrować twarz.

“Czyżby spływał ci makijaż?” – dowcipkuję.

“Jesteś twarda” – śmieje się i wręcza mi swoją wizytówkę tuż przed odejściem.

Odwracam papier koloru kości słoniowej i czytam:

PIERCE & PIERCE, Mergers and Aquisitions
PATRICK BATEMAN, Vice President

Rozpoznaję nawet w ciemnościach. Wizytówka jest idealną repliką tej samej, którą używał socjopatyczny biznesmen w klasycznej książce i filmie “American Psycho”.

Magazyn L.A. Weekly, USA, opublikowane 4 maja 2010
Autor: Erin Broadley
Tłumaczenie: Michał Szyksznian (Bullsik)
?2010 Celebritarian.pl