Chris Vrenna (wywiad)

Rafi: Muszę spytać o plotki, które mówiły, że w 2008 roku miał się ukazać nowy album projektu Tweaker i koniec końców do tego nie doszło. Co się stało i czy nadal są plany na wydanie nowego materiału?

Chris Vrenna: Doszliśmy do momentu, w którym gotowa była już połowa albumu, ale przydarzył się Marilyn Manson. Trasa Tweakera doprowadziła mnie do Mansona. Przed tą trasą nie koncertowałem aż od 1995 roku, gdy NIN grało z Davidem Bowie. Przez około 8 lat siedziałem w studio robiąc podkład muzyczny do gier wideo, remiksując i produkując, co wyzwoliło we mnie chęć, aby powrócić na trasę. Rozmawiałem z menadżerem Mansona, powiedziałem mu jak bardzo za tym tęsknię i dwa miesiące później, przez czysty przypadek, Ginger spadł w Niemczech ze sceny. Poważnie się poranił, miał wstrząs mózgu i połamane kości. Zadzwonił do mnie Tony (menadżer) i powiedział, że naprawdę potrzebują mnie na zastępstwo za Gingera na trasę Lest We Forget. Powiedziałem “Jasne, kiedy są próby?”. Powiedział mi, że za godzinę i żebym zbierał dupę w troki. Mieliśmy być w trasie tylko przez sześć tygodni i nagle wszystko się rozbuchało; więc koncertowaliśmy przez rok.

Rafi: Znalazłem jeden zadziwiający szczegół w twojej twórczości muzycznej. Mianowicie byłeś zamieszany w prawie każdą płytę wydaną spod szyldu Marilyn Manson.

Chris Vrenna:  Tak pracowałem nad Portrait of An American Family, epką Dope Hat i Antichrist Superstar, który był czymś naprawdę wielkim. Jednakże, kiedy przyszło co do czego, z następnym albumem (Mechanical Animals), cała nasza ekipa się rozpadła. Zaraz po Antichrist Superstar moje drogi z Trentem się rozeszły i od tego momentu nie pracowałem z Mansonem nad niczym, aż do Lest we forget.  Eat Me, Drink Me było całe Skolda, ale ogólnie, tak, pracowałem tu i tam z Mansonem od samego początku.

Rafi: Czy patrzysz na ten czas spędzony wtedy z zespołem, jak na przepustkę do stania się pełnowartościowym członkiem Marilyn Manson?

Chris Vrenna: Tak myślę, ale szczerze, to nigdy nie rozpatrywałem tego w takich kategoriach. W okresie w którym Manson przestał na rok koncertować, aby skupić się na Eat Me, Drink Me, wyjechałem w trasę z Gnarlsem Barkleyem. Był to projekt, który, po trasie z takim zespołem jak Marilyn Manson ,wszystkich zaskoczył. ?Dlaczego? Bo to hip hop albo soul. Myślisz, że nie mam duszy? Bo jestem biały to nie wiem, co to groove? Co starasz się powiedzieć skurwysynu?? (oboje w śmiech). Ten zespół i ich występy na żywo są niesamowite. Kocham z nimi pracować.

Rafi: Zdaje się, że Manson wykonał wielki przeskok ze swojej muzyki do swoich tekstów – czy możesz dać nam wgląd w to, co się wydarzyło, jaką grasz w tym rolę i jaką przewidujesz przyszłość dla zespołu?

Chris Vrenna: Wiem, że część osób ma pewnie problem ze zmianami jakich dopuścił się zespoł/Manson. Jedyne co mogę powiedzieć w tej kwestii to ?pierdolcie się!?. Osobiście uwielbiam ostatnią płytę. Uważam, że jest jednym z najodważniejszych albumów zespołu. Ma jaja. Tak, wiem, to nie są typowe kawałki grane na cztery-czwarte, a Manson nie biega już dookoła w rajstopach. Ostatnio miał 41 urodziny, a ja  43. Nie możesz się ciągle zachowywać jak 21 latek. Wyglądałbyś jak idiota, dlatego musisz dojrzeć jako artysta, co będzie rzutowało także na inne aspekty twojego życia. Nie mogę znieść tego, że ludzie mogą być tak ograniczeni w całej tej sprawie. ?To wcale nie brzmi jak Hate Anthem??. Idź więc posłuchaj sobie Hate Anthem. (obaj się śmiejmy) Ten spór trwa cały czas, pomimo że każda kolejna płyta Mansona jest inna. Po Antichrist Superstar wyszedł Mechanical Animals i ludzie znienawidzili tę płytę ponieważ nie brzmiała jak poprzednia. Artysta powinien pisać o tym, co w danym momencie znajduje się w jego sercu. Oczywistym jest więc fakt, że Manson skupiał się wtedy bardziej na emocjonalnych aspektach, aniżeli na polityce czy religii. Kto wie, na czym skupią się jego uczucia tym razem?

Rafi: Czy zaczęliście zastanawiać się już nad kształtem nowej płyty?

Chris Vrenna:  Póki co tylko rozmawiamy i przedstawiamy sobie pewne koncepcje. Dopiero co 23 grudnia skończyliśmy trasę, a była ona tym razem długa i śmiertelnie wyczerpująca. Zazwyczaj koncertujemy non-stop pięć tygodni i bierzemy tydzień wolnego. Tym razem nie mieliśmy takiego luksusu.

VampireFreaks.com, 12 stycznia 2010
Autor: Rafi Shlosman
Tłumaczenie: Toksyczny_Cukierek
?2010 Celebritarian.pl