Mroczny debiut Marilyna Mansona w Miami

Autor: Charmaine Picard

Amerykański muzyk, pisarz, fotograf i akwarelista, Marilyn Manson, jest znany ze swojego teatralnego i prowokującego wizerunku scenicznego. Kariera urodzonego w Ohio, w 1969 roku Briana Hugh Warnera, nabrała tempa w 1996 roku wraz z wydaniem trzeciego albumu, Antichrist Superstar, który zapoczątkował pseudo-autobiograficzną muzyczną trylogię. Zapadające w pamięć portrety przyjaciół, celebrytów i ofiar zbrodni, namalowane akwarelami, odsłaniają czuły punkt Amerykańskiego życia ? przedmiot zainteresowania artysty ? jak również próby zgłębienia filozofii Nietzschego. Jak dotąd, obrazy Mansona zostały wystawione w 2002 i 2006 roku w Los Angeles, w 2004 w Paryżu i Berlinie, oraz w 2007 roku w Kolonii. Wystawa ?Tris­megistus? została otworzona wczoraj wieczorem w Design District w Miami.

The Art Newspaper: Rozumiem, że w dzień śpisz. Kiedy zatem malujesz?

MM: Najłatwiej jest mi malować około trzeciej nad ranem. Wtedy jestem najbardziej kreatywny. Nagrywając nowy album, wraz z resztą zespołu, pracujemy zazwyczaj między 20stą a 4rtą nad ranem. Więc często po powrocie do domu, maluję w ciszy. Jest to dla mnie swoistym rodzajem ucieczki ? pracować, kiedy nikogo nie ma w pobliżu.

TAN: Czytałem, że zacząłeś rysować już jako dziecko i było to dla Ciebie formą ucieczki.

MM: Tak, lubiłem rysować jako dzieciak. Chciałem zostać profesjonalnym rysownikiem w poważnym piśmie.

TAN: Czy trzymasz w studio jakieś specjalne przedmioty, które służą ci za inspirację?

MM: Mam mnóstwo rzeczy przyklejonych i wypisanych na ścianach. To wygląda jak gigantyczny notes. To miejsce jest trochę jak skrzyżowanie nawiedzonego domu i Las Vegas – pozbawione poczucia czasu. Nie ma zegarków, ale jest za to mnóstwo książek o anatomii, magazynów, polaroidów i około 250 dziecięcych tytułów. Kiedy maluję, klęczę. Pomaga mi to kontrolować, to co dzieje się na obrazie. Nade mną jest umieszczona kamera, więc mogę dokumentować mój proces twórczy.

TAN: Czy Twoje obrazy są portretami psychologicznymi osób, które się na nich znajdują?

MM: Nie maluję fotorealistycznych obrazów. Do tego służą aparaty. Właśnie maluję dziewczynę, którą ostatnio spotkałem. Była zakłopotana swoim wyglądem więc jej wytłumaczyłem, że malując ten portret, staram się uchwycić jej osobowość.

TAN: Czy Twoje obrazy są bardziej osobiste niż Twój publiczny wizerunek?

MM: Czuję się okropnie kiedy sprzedaję i tracę swoje obrazy. W ogóle nie uważam malowania za rodzaj hobby. Gdy przechodziłem przez mroczny okres mojego życia, chciałem zamienić mój sceniczny wizerunek na malarstwo, ale w jakiś sposób śpiewanie i malowanie wydawały się ze sobą współgrać.

TAN: Czy możesz opowiedzieć mi o obrazie Trismegistus, głównym punkcie wystawy?

MM: Znalazłem przenośny stół do balsamowania zwłok z XIX wieku i jakaś niemądra część mnie pomyślała, że mógłby on naprawdę uszczęśliwić jakąś gotycką dziewczynę. Ale w końcu postawiłem go przy ścianie w moim studiu. Pewnej nocy zacząłem malować obraz a pokój oświetlał tylko blask księżyca przedzierający się przez rolety w oknie. Była wtedy północ a skończyłem malować około 13tej następnego dnia. Ten obraz to bardzo delikatne dzieło sztuki i chciałbym, żeby kiedyś trafiło do muzeum.

TAN: Czy to prawda, że Twoje pierwsze obrazy z 1999 roku były 5cio minutowymi konceptami, które zakupił handlarz narkotyków?

MM: Zostały wymienione na narkotyki. Chciałbym dowiedzieć się gdzie teraz są.

TAN: Jakbyś opisał swoje akwarele? Czy jako główne tematy Twoich prac można potraktować śmierć, rozgłos, kulturę popową i hermetyzm?

MM: Na tematy zawsze wybieram interesujących ludzi jak np. Czarną Dalię [Elizabeth Short ? ofiara makabrycznego i niewyjaśnionego morderstwa, jakie miało miejsce w Los Angeles w 1947 roku] czy JonBenét Ramseya [zamordowany uczestnik dziecięcego konkursu piękności], którzy są interesujący z powodu osnuwającej ich tajemnicy. Mam też dużo fetyszy, które pochodzą wprost z pop-kultury: rzeczy, jak kreskówka ?Tom & Jerry?, w której występuje kobieta w szpilkach, wymachująca czerwonym paznokciem ? ale to wszystko co widać.

TAN: Skąd bierzesz najwięcej swojego materiału? Przeglądasz gazety i magazyny fotograficzne, żywi modele, wspomnienia czy może ze szkiców?

MM: Jestem sekretnym fotografem. Mój dom jest cały wypełniony oświetleniem używanym na planach filmowych, więc mogę fotografować kiedy tylko chcę. Nie za bardzo lubię pokazywać moje własne fotografie, ale jeśli mogę się pochwalić, uważam, że są naprawdę dobre. Lubię fotografować osobę, zanim ją namaluję. Oświetlenie w tym przypadku jest bardzo ważne. Nie maluję bezpośrednio z fotografii, ale lubię mieć coś zachowanego w głowie, zanim zacznę.

TAN: Czy możesz podać kilku artystów, którzy mieli wpływ na Twoje prace?

MM: Kocham surrealistów. Mam video, które uwielbiam, gdzie Salvador Dali odmawia udzielenia wywiadu Orsonowi Wellesowi na potrzeby jego własnego filmu dokumentalnego. Lubię też to, co z filmem i cieniami robił Man Ray. Egon Schiele też wpłynął na moje prace. Lubię oglądać notatniki Bacona i jego badania, bo przypominają mi one w jaki sposób działam.

TAN: Co myślisz o Matthew Barney? Oboje tworzycie skomplikowane osobowości z historycznym i filozoficznym podłożem.

MM: Jeśli chodzi o Matthew Barneya, mam do niego mieszane uczucia, coś na pograniczu miłości i nienawiści. A to dlatego, że jestem zazdrosny o jego talent. Któregoś dnia chciałbym z nim popracować, albo dać mu w nos za bycie tak cholernie dobrym w tym co robi. Mam wszystkie jego książki i bootlegowe kopie serii ?Cremaster?. Zarówno w moich pracach jak i jego, dbałość o szczegóły jest kluczowa.

TAN: W poprzednich wywiadach powiedziałeś, że nazwa Marilyn Manson odnosi się do ?niepokojącej dwoistości Amerykańskiej kultury?. Możesz wytłumaczyć co przez to rozumiesz?

MM: W latach 90tych, jeden kanał telewizyjny badał sekret śmierci Marilyn Monroe, podczas gdy na innym Geraldo Rivera [gospodarz talk-show i dziennikarz śledczy] przeprowadzał wywiad z Charlesem Mansonem. Dla mnie Monroe i Manson byli tak samo sławni , ale z zupełnie innych powodów. Poza oczywistym przeciwieństwem piękna i brzydoty, kobiety i mężczyzny, myślę, że Monroe miała swoją ciemną stronę a filozofia Mansona była momentami logiczna. Dla mnie bycie Marilyn Manson jest formą sztuki i nie mogę powiedzieć, że jest on tylko moim scenicznym wizerunkiem. Marilyn Manson to ja i nie potrafię inaczej o nim myśleć.

TAN: Ostatnio wypuściłeś na rynek swój własny absynt pod nazwą Mansinthe. Czy zacząłeś pić absynt przez związek jaki ma on z pisarzami i artystami takimi jak Edgar Allan Poe, Oscar Wilde, Charles Baudelaire czy Vincent van Gogh?

MM: Myślę, że tak. Lubię go, bo nie upijam się nim, za to pomaga mi tworzyć.

TAN: Od pewnego czasu interesujesz się kreatywną energią Weimarskich Niemiec. Zdaję sobie sprawę z historycznej specyficzności tego okresu, ale istnieją też interesujące podobieństwa jeśli chodzi o kulturowy brak umiaru i bankructwo naszych instytucji finansowych. Myślisz, że globalna recesja może doprowadzić do zwiększonej kreatywności artystów?

MM: Jeśli problemem staną się pieniądze, artyści prawdopodobnie powrócą do podstawowych narzędzi. Myślę, że sprawi to, że ludzie zaczną doceniać własnoręcznie tworzone rzeczy oraz ich osobistą i duchową wartość.

TAN: Czy uważasz siebie za uduchowioną osobę?

MM: Myślę, że jestem stuprocentowo uduchowioną osobą. Gdyby nie obchodził mnie świat, nie dałbym mu nic od siebie.

Tłumaczenie: Toksyczny_Cukierek
? 2009 Celebritarian.pl