Data wydania: 28 września 2004

Dziesięć lat zajęło wspięcie się na to paskudne wzgórze, chłopcy i dziewczęta – i oto są Pieśni Golgoty. Zebraliśmy razem najlepsze nasze utwory. Ma to wam przypomnieć o tym, że jeśli odetniecie łeb, to tym mocniej on odrośnie.
- Marilyn Manson, Journal, 30 marca 2004

W ten oto sposób pod koniec marca 2004 roku Marilyn Manson zaanonsował na swojej stronie internetowej wydanie płyty typu “the best of”. Wielu wzięło to za primaaprilisowy żart, jednakże projekt miał faktycznie wystartować na jesieni tego samego roku. Wiadomość ta zaskoczyła wielu fanów, lecz na dobrą sprawę była do przewidzenia. Sprzyjało temu kilka faktów, między innymi uczczenie dziesięciolecia od wydania debiutanckiego albumu. Należy również odnotować, że Manson zakończył współpracę z gitarzystą Johnem 5 i w skład projektu wchodziły teraz cztery osoby.
Singlem promującym nowe wydawnictwo miał być cover utworu Personal Jesus repertuaru grupy Depeche Mode. Wypromowanie krążka coverem również było przewidywalnym ruchem, więc duża część fanów nadal pozostawała niespokojna. Uspokajający był jednak fakt, że do kompilacji miało być dodane DVD z wszystkimi teledyskami, co było pierwszym takim wydawnictwem w historii zespołu, jeśli nie liczyć kasety VHS The God is in the TV (1999).

Płyta ukazała się pod koniec września 2004 roku i zdobyła niezwykle przychylne opinie krytyki. Zestaw “najlepszych” wywołał aprobatę nawet u tych, którzy niespecjalnie za Mansonem przepadają. W skład płyty weszło większość singli oraz, zależnie od wersji płyty, trzy niesinglowe utwory. Jedynym nowym utworem był wspomniany wyżej Personal Jesus. DVD zawierało prawie wszystkie klipy oraz trzy bonusy: The Making of mOBSCENE, Autopsy oraz inną wersję klipu Disposable Teens. Dodatkowo, również zależnie od wersji, można na nim znaleźć premierowy, nieocenzurowany i zakazany w USA klip do utworu (s)AINT. W październiku 2005 roku Amerykańskie Towarzystwo Nagraniowe przyznało płycie Lest We Forget status złotej.

Mógłbym wybrać więcej utworów i jestem pewien, że fani by się ze mną zgodzili. Oczywiście najłatwiej jest wybrać single i większość z nich znajduje się na albumie. A kilka innych piosenek, które nie weszły na CD, znajdą się na DVD, które zostanie wydane z albumem. Album zaczyna się utworem “The Love Song”, który napisałem na trasę Guns, God and Government. Wtedy utwór ten był zbyt wczesny, ponieważ nie znajdowaliśmy się w stanie wojny. Utwór naprawdę pasuje do obecnej Ameryki i nadchodzących wyborów. “Czy kochasz swoją broń, boga, rząd?. Ironia i gorycz utworu.
- Marilyn Manson, Sonic Seducer, wrzesień 2004

Drugim singlem promującym płytę była reedycja The Nobodies. Tak jak The Love Song, jest to jeden z najważniejszych utworów w twórczości Mansona; obie piosenki są również ważnymi punktami dla trasy koncertowej Against All Gods, która rozpoczęła się pod koniec 2004 roku i sukcesem przeszła przez Amerykę Północną, Azję i Europę.

Era Lest We Forget to era, która jest przejściem pomiędzy The Golden Age of Grotesque, a następną płytą. Trasa Against All Gods miała zacząć sugerować styl wizualny następnej ery – i kilka wskazówek istotnie dało się zauważyć. Nie jest to już Arcy Dandys jakiego znaliśmy z poprzedniej płyty, jest to nowy, wiktoriański Manson, który powolnymi krokami przybliża nas do swojej następnej kreacji.

‘Abyśmy Nie Zapomnieli’ to sformułowanie, z którym często się spotykam przy poruszaniu tematów z okresu od II Wojny Światowej do Wietnamu. Wydaję mi się, że padało ono też ostatnio w odniesieniu do Nowego Jorku i zamachów z 11 września. Ogólnie rzecz ujmując, tyczy się ono wydarzeń wojennych.
Zawsze walczyłem jako indywidualista i jako artysta, który nie oddziela swojej sztuki od swego prawdziwego życia – o ile można w tym przypadku użyć określenia “prawdzie życie”. To była wojna od Busha Pierwszego do Busha Drugiego, a ta muzyka była ścieżką dźwiękową.
- Marilyn Manson, Inrock, lipiec 2004

“Abyśmy Nie Zapomnieli” jest zatem podpisem kończącym dotychczasową działalność artystyczną zespołu. Manson nazwał tą kompilację płytą “pożegnalną”. Jest to pożegnanie z ostatnimi dziesięcioma twórczymi latami oraz pożegnanie z dotychczasową formułą zespołu.  Zespół powstał w 1989 roku, stąd też Manson mówi o tym, że prowadzi swą artystyczną wojnę od rządów jednego Busha, po rządy drugiego. Wiele zdarzyło się w tym okresie na scenie muzycznej, a Manson głęboko odznaczył na niej swe piętno. To, co zdarzyło się wokół niego przez te lata istotnie można porównać do wojny – wojny z Kościołem, telewizją, cenzurą i powszechną ignorancją.

Na okładce widnieje jedna z akwareli Mansona, jego autoportret zatytułowany Experience is The Mistress of Fools (“Doświadczenie Władczynią Głupców”. Tytuł płyty da się rozponać jako napisany ręką Mansona, jesli porównać go do ręcznego pisma z ulotek i demówek z ery Spooky Kids. Dalszą część książeczki zdobi seria zdjęć Mansona obejmujących wszystkie okresy jego twórczości. Znajdziemy tam również inny obraz autorstwa Mansona, zatytułowany The Death of Art (“Śmierć Sztuki”).

Na nadruku CD oraz DVD albumu Lest We Forget znajdziemy obrazek nawiązujący do polskiego plakatu reklamującego film Kabaret (autor: Wiktor Gorka). Nogi na plakacie filmowym układały się w swastykę, natomiast nogi na płycie Mansona sugerują pentagram. Znak ten jest bardzo dobrym połączeniem dwóch motywów, które charakteryzują twórczość Mansona: okultyzmu i kabaretu. Innym okultystycznym odnośnikiem może być Buer – dowodzący pięćdziesięcioma legionami demonów Wielki Przywódca Piekieł. Buer pochodzi z tradycji Goecji, magicznej sztuki przyzywania duchów i demonów z piekieł do świata realnego. Korzenie Goetii sięgają aż do czasów Króla Salomona. Kabaliści przypisywali mu autorstwo “Lemegetonu”, którego pierwsza część, “Goetia” zawiera spis 72 demonów uwięzionych przez Salomona w specjalnym naczyniu i zobowiązanych służyć każdemu kto będzie je wzywał. Buer, dziesiąty duch, naucza filozofii moralności, filozofii natury i logiki; przywraca chorych do zdrowia. Posiada głowę lwa oraz pięć koźlich nóg, które pozwalają mu poruszać się w każdym kierunku.

Ciekawą rzecz podaje również Don Kurtz ze strony Nachtkabarett: W jednym z menu głównych znajdujących się na DVD Lest We Forget, znajduje się symbol korony cierniowej i trzech gwoździ, ułożonych w taki sposób, aby sugerować sposób, w jaki uśmiercono Chrystusa. Owe trzy gwoździe są o tyle interesujące, że formułują one literę K z Alfabetu Sztyletów, systemu liter który po raz pierwszy pojawił się w książce Aleistera Crowley’a zatytułowanej “The Vision and the Voice”. K jest jedenastą literą alfabetu. Liczba ta, pomnożona przez liczbę gwoździ daje liczbę 33 – tyle lat miał Jezus, gdy go ukrzyżowano.

Spis piosenek z Lest We Forget:

1. The Love Song (3:05 )
2. Personal Jesus (4:06)
3. mOBSCENE (3:26)
4. The Fight Song (2:57)
5. Tainted Love (3:20)
6. The Dope Show (3:40)
7. This is the New Shit (4:20)
8. Disposable Teens (3:04)
9. Sweet Dreams (are made of this) (4:51)
10. Lunchbox (4:35)
11. Tourniquet (4:44)
12. Rock is Dead (3:09)
13. Get Your Gunn (3:18)
14. The Nobodies (3:35)
15. Long Hard Road Out of Hell (4:21)
16. The Beautiful People (3:42)
17. The Reflecting God (5:36)

Piosenki bonusowe (zależnie od kraju):

18. (s)AINT
19. Irresponsible Hate Anthem
20. Coma White (5:40)

Płyty bonusowe (Japonia):

1. Next Motherfucker (Remix) (4:47)
2. The Not So Beautiful People (6:11)
3. The Horrible People (5:13)
4. Tourniquet (Prosthetic Dance Mix Edit) (4:10)
5. I Don’t Like the Drugs (But the Drugs Like Me) (Danny Saber Remix) (5:18)
6. Working Class Hero (3:39)
7. The Fight Song (Slipknot Remix) (3:50)
8. Mobscene (Sauerkraut Remix) (Rammstein Mix) (3:16)

DVD zawierało następujące teledyski:

Personal Jesus
(s)AINT
Mobscene
This is the New Shit
Disposable Teens
The Fight Song
The Nobodies
The Dope Show
I Don’t Like the Drugs (But the Drugs Like Me)
Rock is Dead
Coma White
Long Hard Road Out of Hell
The Beautiful People
Tourniquet
Man That You Fear
Cryptorchid
Sweet Dreams (Are Made of This)
Dope Hat
Lunchbox
Get Your Gunn

W USA klip (s)AINT nie wszedł w skład teledysków Lest We Forget. Strona Mansona prowadząc sprzedaż płyty dołączała go do albumu na osobnej płytce DVD.

Dodatki:

The Making of mOBSCENE
Autopsy
Disposable Teens (Performance version)

Pełna lista wersji albumu i wydań promocyjnych jest dostępna na stronie mansoncollectors.com.

 

 

? 2009 Celebritarian.pl
Autor: Michał Szyksznian (Bulls)